Ş ile başlayan erkek isimleri

 

Şaban: 1. Aralık, fasıla. 2. Hicri, Kameri ayların sekizincisi, üç ayların ikinci ayı.

Şabeddin: Din topluluğu, cemaati. – Türk dil kuralına göre “d/t” olarak kullanılır

Şadab: Suya kanmış, sulu, taze

Şadi: Sevinç, mutluluk

Şafakgün: Şafak renkli, kızıl

Şafi: 1. Katışıksız, katıksız, halis, temiz. 2. Yalnız, sadece, sırf. 3. Kesintilerden sonra kalan kısım, net.

Şah: 1. Hükümdar. – Birleşik isimlerde 1. ve 2. isim olarak da kullanılır: Şahbanu – Selimşah gibi.

Şahabeddin: Dinin yıldızı. – Türk dil kuralına göre “d/t” olarak kullanılır

Şahadeddin: Dinin tanıklığı. Dinin belirtisi, işareti. – Türk dil kuralına göre “d/t” olarak kullanılır

Şahamet: Şişmanlık, topluluk

Şahan: 1. Şahlar. 2. Oldukça büyük boylu, yırtıcı bir kuş. (bkz. Şahin).

Şahap: 1. Alev, ateş parçası. 2. Kayan yıldız, akan yıldız. 3. Cesur yürekli kimse.

Şahat: Güçlü, güzel cins at, atların şahı

Şahbaz: 1. Beyaz ve iri doğan. 2. Yakışıklı. Yiğit, serdengeçti. 3. Kabadayı. 4. Cömert. 5. Büyük, gösterişli, güzel mükemmel.

Şahbey: Üstün nitelikli, saygın, yüce

Şahdar: Dallı, budaklı ağaç

Şahin: 1. Kadın. 2. Sık. Katı, pek.

Şahinalp: Şahin gibi güçlü yiğit, cesur

Şahiner: Şahin gibi güçlü, yiğit er

Şahinhan: Güçlü, yiğit kimse

Şahinkan: Yiğit soydan gelen, güçlü, kahraman

Şahinter: Çok yiğit, kahraman, şahin gibi

Şahistan: Şah ülkesi

Şahrah: 1. Büyük işlek yol, ana yol, cadde. 2. Şaşırılması mümkün olmayan doğru ve açık yol.

Şahruh: Yüce ruhlu, görkemli, üstün kişilikli kimse

Şahsuvar: İyi ata binen yiğit kimse

Şahvar: 1. Şaha, hükümdara yakışacak surette. 2. İri ve iyi cins inci.

Şahvelet: Hükümdar çocuğu

Şahzade: Şehzade, şah oğlu, hükümdar çocuğu

Şahzat: Saygıdeğer kimse. – Türk dil kuralına göre “d/t” olarak kullanılır

Şaik: Sevk eden, götüren. Süren sürücü

Şair: Seyreden, hareket eden, yürüyen

Şakrak: San asma nevinden bülbül gibi öten bir kuş

Şamih: Yüksek, görkemli

Şamil: Şümulü bulunan, içine alan, kaplayan, havi. Ünlü Kafkas Türk liderlerinden Dağıstan aslanı Şeyh Şamil

Şanalp: (bkz. Sanal)

Şaner: Ünlü, tanınmış kimse

Şanlıbay: Tanınmış, ünlü kimse

Şapûr: İran hükümdarlarından üç şahsın adıdır

Şarani: Gür ve uzun saçlı kimse. İslam tarihinde bu isimde birçok meşhur vardır

Şarbay: Kentli, şehirli kimse

Şarık: Doğup parlayan, parlak

Şatır: 1. Neşeli, şen. 2. Büyük bir kimsenin atı yanında gitmekle vazifeli ağa.

Şati: Kıyı, kenar

Şazi: (bkz. Şadi)

Şebab: Gençlik, tazelik. -Türk dil kuralına göre “b/p” olarak kullanılır

Şebhan: Gece öten bir cins bülbül

Şebib: Gençlik, tazelik

Şecaaddin: Dinin kahramanı, dinin yiğidi

Şecaat: Yiğitlik, cesurluk, korkusuzluk, kalb metinliği

Şecaattin: Yüreklilik, yiğitlik

Şeci: Cesur, yürekli, yiğit

Şefaaddin: Dinin, Allah ile kul arasınadaki aracılığı, dinin şefaati. – Türk dil kuralına göre “d/t” olarak kullanılır

Şefaati: Şefaatle ilgili

Şefi: Şefaat eden. (bkz. Şafi)

Şefik: Şefkatli, acıması olan, esirgeyici

Şehadet: (bkz. Şahadet)

Şehalem: Evrenin hükümdarı

Şehamet: Zeka ve akılla birlikte olan yiğitlik, cesaret

Şehba: 1. Kır, akçıl. 2. Haleb şehri.

Şehim: Akıllı ve kurnaz yiğit

Şehinşah: 1. Şahların şahı, en büyük hükümdar. 1. Daha çok unvan olarak verilir.

Şehmuz: Şah, hükümdar soyundan gelen

Şehriban: Şehrin büyüğü, ileri geleni

Şehrud: Büyük çay, nehir

Şehzat: (bkz. Şahzat)

Şekib: Sabır, tahammüllü, dayanıklı. – Türk dil kuralına göre “b/p” olarak kullanılır

Şemail: 1. Huylar, davranışlar, alışkılar. 2. Bir kimsenin dış görünüşünün özellikleri.

Şemdin: Dinin mumu, dinin aydınlığı

Şemi: 1. Mumla, ışıkla ilgili, ışıklı. 2. Mum yapan ya da satan kimse.

Şemim: Güzel kokan, güzel kokulu, güzel koku

Şems: Güneş

Şemseddin: Dinin güneşi, dinin insanlara verdiği aydınlık. – Türk dil kuralına göre “d/t” olarak kullanılır (Şemsettin)

Şemsi: Güneşe ait, güneşle ilgili

Şenal: (bkz. Şen)

Şenalp: Neşeli, canlı yiğit

Şenalp: Neşeli, canlı yiğit

Şenaltan: (bkz. Altan)

Şenaltan: (bkz. Altan)

Şenbay: Neşeli, sevinçli, mutlu, varlıklı kimse

Şendur: Neşeli, sevinçli olması devam etti, sürdü

Şenel: Şen ve mutlu ev. Bölge, il

Şengil: İyi yürekli, hoş sohbet kimse

Şensal: Neşeni çevrene yay, herkes neşelensin

Şensoy: Neşeli soydan gelen kimse

Şentürk: Neşeli, canlı, mutlu türk

Şenyaşar: Yaşamı, neşeli mutlu geçen kimse

Şenyurt: Neşeli, mutlu insanların yurdu; ülkesinde yaşayan

Şerafeddin: Dinin şereflisi, büyüğü. – Türk dil kuralına göre “d/t” olarak kullanılır

Şerafettin: Dinin şereflisi, büyüğü.
Ertuğrul Çağlak

Şeref: 1. Yücelik, ululuk, izzet, seçkinlik. İyi ahlak ve faziletler sonucu meydana gelen manevi yücelik. 2. İyi ün. İftihar edilecek şey.

Şerefhan: Büyük, yüce hükümdar

Şeren: Tezcanlı, çevik

Şerif: Şerif ismi, Şerefli, kutsal. Soylu temiz anlamlarını taşır.

Şerir: Taht. Yatacak yer.

Şevket: Azamet, büyüklük, ululuk, debdebe, haşmet

Şevki: Şevkle ilgili, şevke ait, neşeli

Şeyban: Saçlarına ak düşmüş yaşlı kimse. Moğol hükümdarlarından birisi

Şeyh: 1. Yaşlı adam, ihtiyar. 2. Kabile ve aşiret reisi. 3. Bir sahada üst seviyeye gelmiş, otorite. 4. Tekke ve zaviye reisi.

Şezre: İşlenmemiş ham altın. Süs için asılan inci ve altın

Şide: Parlak, ışıklı, güneş

Şihab: 1. Kıvılcım. Akan yıldız. 2. Cesur, yürekli.

Şihabeddin: Dinin parlak yıldızı

Şimşek: 1. Yağmurlu havada, buluttan buluta ya da yere elektrik boşalırken oluşan, geçici ve şiddetli elektrik akımı. 2. Canlı, hızlı, coşkulu, hareketli kimse.

Şimşeker: Çok hareketli, canlı, hızlı kimse

Şimşekhan: (bkz. Şimşekkan)

Şimşekkan: Hareketli, canlı soydan gelme

Şinas: Anlayan, tanıyan, bilen

Şinasi: 1. Tanımaya, anlamaya özgü, tanımak, bilmekle ilgili. 2. Tanzimat döneminin ünlü şairi ve gazetecisi.

Şinaver: Suda yüzen, yüzücü

Şinid: İşitme, semi

Şiran: Kaleler, hisarlar

Şiraz: Türk müziğinde eski bir makam

Şirzat: Aslan gibi güçlü, kişilikli kimse

Şiyar: Duyarlı, hisleri güçlü olan, kabiliyeti, anlama düzeyi yüksek olan ve refleksleri güçlü olan insan.

Şüca: 1. Cesaretli, cesur, yiğit. 2. Aslan ve yengeç arasında yıldız kümesi.

Şüheda: Şehitler

Şükrü: Şükretme, minnettarlıkla ilgili

Şahadet: 1. Şahitlik etme, şahitlik, tanıklık, Kelime-i şehadet. 2. Açık, belirti. 3. Şehit olma, şehidlik.

Şahkar: Baş eser, en güzel eser

Şahsar: Dallık, ağaçlık, koruluk

Şakar: Yiğit, cesur

Şanal: Adın duyulsun, ün kazan.

Şanlı: 1. Ün, şöhret. 2. Hal durum. 3. Debdebe, gösteriş, haşmet. 4. Yüksek makam rütbe.

Şaylan: 1. Çok övünen, gururlu kimse. 2. Sevinçli, neşeli.

Şebefruz: Geceyi aydınlatan

Şefaat: Birinin suçunun bağışlanması ya da dileğinin yerine getirilmesi için o kimseyle başkası arasında yapılan aracılık, dua

Şefkat: Sevecenlik, acıma ve sevgi duygusu

Şehid: 1. Allah yolunda canını feda eden müslüman, İslam uğruna ölen müslüman, şehadet mertebesine erişen kimse. 2. Fikri, inancı, ülkesi uğruna ölenler için de teşmilen kullanılmaktadır. Vatan şehidi. 3. Ayrıca isimlerde ek yapılabilir. Şehidcan, Şehidnur, Şehidhan.

Şehrar: Şehri süsleyen, şehre süs veren

Şehri: 1. Şehirli. 2. Nazik, terbiyeli. 3. Aya ait, aylık.

Şehriyar: Padişah, hükümdar

Şemsifer: Güneşin aydınlığı, parlaklığı.

Şemspare: Güneş parçası. Çok parlak

Şencan: Canlı, neşeli, hareketli yapısı olan kimse

Şendoğan: Sevinçli, neşeli ol

Şener: Mutlu, neşeli kimse

Şeniz: Sevinçli, mutlu iz, hatıra

Şenkal: Her zaman neşeli kal

Şennur: Neşeli ve nurlu insan

Şevval: Hicri takvime göre yılın 10. ayı, ilk üç günü şeker bayramıdır

Şölen: En üst idareci tarafından bütün halka verilen, dini ve içtimai fonksiyonları olan yemek, ziyafet

Şura: Konsey, meclis, kurul, encümen, danışma kurulu, divan. Kuran-ı Kerim’de bir sure nin adı.
Merve Kaya

Şükran: İyilik bilme, gönül borcu, minnettarlık

Yorumlar

Bir Cevap Yazın