Ö ile başlayan erkek isimleri

 

Öcal: .- Yapılan kötülüğün acısını çıkar, öcünü al.

Ögeday: Alpaslanın 3 oğlundan birinin adı ALTAY, KUBİLAY ve OGEDAY anlamıda korkusuz savaşçı ki Alpaslanın ordularının başına geçmiş komutan olmuştur.
Yüksel Sarihan

Öger: Akıllı, bilgili kimse

Ögetürk: Akıllı, bilgili Türk

Öke: (bkz. Öge)

Öker: Akıllı kimse

Ökkeş: 1. Erkek örümcek. 2. Bir dağ adı.

Öklü: Akıllı

Öklü: Akıllı

Ökmen: Akıllı, zeki, bilgili kimse

Ökmen: Akıllı, zeki, bilgili kimse

Ökmener: Akıllı, bilgili kimse

Öktem: Güçlü, onurlu, gösterişli, korkusuz

Öktemer: (bkz. Öktem)

Ökten: Akıllı, bilgili, fazıl, kahraman, cesur

Ökten: Akıllı, bilgili, fazıl, kahraman, cesur

Öktürk: Akıllı, güçlü Türk

Ömer: İslam Devleti’nin II. Halifesi Ömer b. Hattab. Dünya durdukça adaletinden dolayı ondan bahsedilecek. Cennetle müjdelenmiştir. Hak ile Batılı çok iyi ayırt edebilen bir alim olduğu için Ömeru’1-Faruk adını almıştır

Ömüral: Uzun ömürlü ol

Önal: İleri git, lider ol anlamında

Öncübay: Klavuz, rehber, önder kişi

Önder: Bir davada, fikri siyasi bir harekette önde giden, önayak olan, kitleyi idare eden kimse, lider, şef

Öngel: Ağır başlı

Öngü: 1. İlk, önce, önceki. 2. Direnme, inat.

Öngüt: 1. Saklanarak yanaşma, izinden yürüme. 2. Hücum etmek için elverişli yer.

Öngüt: 1. Saklanarak yanaşma, izinden yürüme. 2. Hücum etmek için elverişli yer.

Önkal: Ön kal

Önkal: Ön kal

Önsal: Ön sal

Önsoy: İlk soy

Önsoy: İlk soy

Örenel: Cömert ve geniş el

Örener: Geniş, güven veren yiğit

Örengül: Yaban gülü

Örgen: 1. Organ. 2. İnce halat, urgan.

Örgün: Gizli saklı

Örsel: Ör sel

Örtün: Ortanca kardeş

Öveç: 2, 3 yaşındaki erkek koyun

Öymen: Evcimen, evine bağlı

Özak: Öz ak. Özü temiz, doğru kimse

Özakan: Öz akan

Özakın: Öz akın

Özakıncı: Öz akıncı

Özaktuğ: Beyaz tuğ

Özal: Öz al

Özalp: Özünde yiğit olan kimse

Özalpman: Özünde yiğit olan kimse

Özalpsan: Yiğitliğiyle tanınan kimse

Özaltay: Altaylara mensup. Öztürk

Özaltuğ: Kırmızı tuğ

Özarkın: Öz arkın

Özaslan: Aslan gibi güçlü, soylu kimse

Özata: Ata ve Öz kelimelerinden birleşik isim

Özatay: Özü herkesçe tanınan kimse

Özatay: Özü herkesçe tanınan kimse

Özbala: Öz çocuk

Özbaş: Öz baş

Özbatu: Öz batu

Özbay: Yiğit, Türk Alpi

Özbekkan: Özbek soyundan gelen

Özberk: Özü güçlü kimse

Özbey: (bkz. Özbay)

Özbey: (bkz. Özbay)

Özbir: Soy, temel, asıl birliği

Özbir: Soy, temel, asıl birliği

Özboğa: Öz boğa

Özcebe: Zırh, cevşen, silah, mühimmat işleriyle uğraşan

Özçam: Öz çam

Özçelik: Özü çelik gibi sert ve güçlü

Özçevik: Canlı, çevik, hareketli kimse

Özçın: Özü doğru, saf, temiz kimse

Özçınar: Öz çınar

Özdağ: Öz dağ

Özdağ: Öz dağ

Özdamar: Öz damar

Özdeğer: Bir şeyin gerçek değeri

Özdek: 1. Temel, esas, kök. 2. İç, öz, çekirdek. 3. Madde.

Özdemir: Özü demir gibi güçlü

Özdener: Özden er

Özdil: Gönülden, içten

Özdilmaç: Tercüman, çevirmen

Özdinç: Özlü, canlı, dinç olan kimse

Özdinçer: Özü canlı, dinç olan kimse

Özdoğa: Gerçek, bozulmamış tabiat

Özdoğal: Öz doğal

Özdoğan: Öz doğan

Özdoğru: Özünden temiz, dürüst kimse

Özdoğru: Özünden temiz, dürüst kimse

Özdoru: Öz doru

Özdoruk: Zirve. Yüksek şahsiyet

Özdoruk: Zirve. Yüksek şahsiyet

Özduran: Öz duran

Özdurdu: Öz durdu

Özduru: Özü duru, katıksız olan

Özekan: Öze kan

Özenç: Halk ağzında istek, imrenme anlamındadır.
Esra Erdoğan

Özender: Ender bulunan yaratılışta olan, değerli

Özengin: Özü engin, geniş ve derin

Özenli: Özenle çalışan kimse

Özenli: Özenle çalışan kimse

Özercan: Özer can

Özerdal: Öz er dal

Özerdem: Bütün erdemleri özünde toplayan

Özerdim: Özüne erdim, ulaştım

Özerdinç: Özünde canlı, dinç olan erkek

Özerek: Asıl amaç, ulaşılmak istenen şey

Özerhan: Yiğit, cesur han

Özerk: Kendi kendini yönetme yetkisi olan

Özerkin: Özgür, güçlü kimse

Özerkmen: – Özünde güçlü olan.

Özerman: 1. Bir şeyi çok isteyen. 2. Pişmanlık duyan

Özerol: Gerçek yiğit ol

Özertan: Öz ertan

Özertem: Özünde erdemli olan

Özgebay: İyi, güzel, yürekli erkek

özgeer: İyi güzel erkek

Özgenalp: Sakin, ağırbaşlı yiğit

Özgenç: Öz genç

Özgenç: Öz genç

Özgener: (bkz. Özgenalp)

Özgener: (bkz. Özgenalp)

Özgiray: Kuvvetli, kudretli yiğit. Kırım hanlarının kullandığı isimlerden

Özgüç: Temel güç. Ana kuvvet

Özgüner: Öz güner

Özgürcan: Özgürlüğüne düşkün kimse

Özgürel: Özgür davranan kimse

Özhakan: Hakan soyundan gelen

Özhan: Hükümdar soyundan gelen

Özilhan: Ülkenin hanı, reisi

Özilhan: Ülkenin hanı, reisi

Özilter: Yurdun gerçek savunucusu, koruyucusu

Özinal: Gerçek arkadaş, dost

Özkan: Temiz kan, soylu kimse

Özkar: Öz kar

Özkaya: Öz kaya

Özkayra: İçten gelen bağış, iyilik

Özkent: Öz kent

Özker: Sağlam, temiz yürekli er

Özker: Sağlam, temiz yürekli er

Özkoç: Cesur, savaşkan yapılı.

Özkök: 1. Esas, temel, kaynak. 2. Neslin geldiği soy ağacı.

Özkul: Gerçek kul. Hakkıyla ibadet eden kul

Özkurt: Öz kurt

Özkut: Kutsanmış, kadr sahibi

Özkutal: Gerçek mutluluk senin olsun

Özkutay: Özü uğurlu ve ay gibi parlak olan

Özkutay: Özü uğurlu ve ay gibi parlak olan

Özkutlu: Kutlu olan şeyin kendisi. Özü kutlu, uğurlu olan

Özkutsal: Öz kutsal

Özler: Özleyen anlamındadır.
Özler Özer

Özlü: 1. Özü benliği olan. 2. İçten gerçek. 3. Verimli.

Özlü: 1. Özü benliği olan. 2. İçten gerçek. 3. Verimli.

Özlüer: Şahsiyet sahibi, olgun kişi

Özmert: Mert yapılı

Özmut: Yapısında mutluluk olan

Özoğul: Öz oğul

Özok: Özü ok gibi güçlü olan

Özol: Özün değişmesin, göründüğün gibi ol

Özozan: Gerçek şair

Özöğe: Bir şeyin aslı, özü

Özönder: Gerçek önder

Özpala: Pala gibi sert ve keskin kişilikli

Özpeker: Özünde çok güçlü olan yiğit

Özpolat: Özü çelik gibi sağlam olan

Özsungur: Sakin, soğukkanlı yapısı olan

Özsü: Gerçek asker. Askeri kişilik ve yapı sahibi

Özsüer: (bkz. Özsü)

Özşahin: Şahin gibi güçlü, atak, çabuk yapılı

Özşan: Öz şan

Özşen: Şen yapılı

Öztan: Karanlığı bitiren, aydın başlangıç

Öztanır: Gerçeği ayırabilen

Öztarhan: 1. Büyük nüfuz sahibi. 2. Komutan, han. 3. Toprak zengini. – (bkz. Tarhan)

Öztaş: Öz taş

Öztay: Öz tay

Öztay: Öz tay

Öztaylan: (bkz. Taylan)

Öztek: Öz tek

Öztekin: Yapısında emniyet ve güven taşıyan

Öztimur: Özü demir gibi güçlü

Öztin: Ruhun özü. Sağlam bir ruh yapısı olan

Öztinel: Öz tinel

Öztiner: Ruhsal yönden sağlıklı erkek. (bkz. Tiner)

Öztoygar: (bkz. Toygar)

Öztunç: Özü tunç gibi güçlü olan

Öztürk: Özü sözü türk.
Ekrem Şahin

Özüak: Özü tertemiz olan kiş

Özüdoğru: Dürüst ve doğruluğu ilke edinen

Özüpek: Ruhen güçlü

Özver: Öz ver

Özverdi: Öz verdi

Özveren: Özveride bulunan, fedakar

Özyürek: Güçlü korkusuz

Özyürek: Güçlü korkusuz

Ödül: l Bir basan ya da iyilik karşısında verilen armağan. 2. Yarışma veya müsabakalarda bir tarafın, kazanana verdiği hediye, mükafat.

Öge: 1. Çok akıllı. Yaşlı kimse. 2. Bir ulusun büyüğü, ileri geleni. 3.. Hekim. 4. Ün, şöhret.

Öget: Beğenilen, aranılan, övülen, iyi güzel

Öğün: 1. Kendini yücelt, gurur duy. 2. Zaman vakit. 3. Kez, defa. 4. Önde, ileride olan.

Öğüt: Bir kimseye yapması ya da yapmaması gereken şeyler için söylenen söz

Ömür: 1. Hayat müddeti, yaşama süresi. 2. Hayat, dirilik.

Ömürcan: Ömrü Uzun Olan

Önay: -Uygun bulma, onaylama. Uygun yerinde

Öncel: 1. Birine göre kendinden önce yerini tutmuş olan kimse. 2. Bizden önce yaşamış olanlar.

Önel: Bir işin tamamlanması için verilen süre, vade, mühlet

Önem: Değer verilen önemli olan.
Önem Pişkin

Önen: Hak, adalet

Öner: 1. Önde gelen, başta gelen. 2. Yön. 3. Sıra.

Öngay: Jüpiter gezegeni

Öngül: 1. Direnen, inatçı kimse. 2. Ön ayak olan, teşvik eden. 3. Kılavuz.

Önür: Kendinden önceki, eski. Öne geçen, ileriye giden

Ören: 1. Eski yapı ya da kent kalıntısı. 2. Şehir kent. Köy. 3. Bitek ova. 4. Ormanlık yer.

Övünç: Övünmeye yol açan, övünülecek şey

Öz: 1. Bir kimsenin betiği, manevi varlığı. 2. Bir şeyin temel öğesi. 3. Kan bağı ile bağlı olan. 4. Katıksız, an. 5. Çay, dere.

Özakay: Öz akay. Özü temiz kimse

Özaltan: Sabah seher vöaktinde göğün kızıllaşarak aydınlanması

Özaltın: Özü altın gibi değerli olan kimse

Özarı: Arı gibi çalışkan kimse

Özay: Özü ay gibi temiz, parlak, aydınlık kimse

Özaydın: Özü temiz, aydınlık kimse

Özbal: Balın özü

Özben: Soyluluk ve asalette öz, temel

Özbil: Az ama Öz Bile

Özbilek: Güçlü bilek

Özbilen: Kendisi bilen, kendiliğinden bilen

Özbilge: Bilgelik taşıyan. Doğasında bilgelik bulunan

Özbilgin: Öz bilgin

Özbilir: Asıl bilgiye ulaşan, temel bilgi sahibi

Özcan: Candan, samimi, içten

Özdal: Öz dal

Özde: Bir kimsenin benliğinde, manevi varlığında olan.
Fitnat

Özdel: Hediye

Özden: 1. Soyca temiz, köleliği olmayan, özgür. 2. Özle, özvar-lıkla, gerçekle ilgili. 3. Suların geçtiği yer, su geçidi. 4. Özsu.

Özdeş: Her türlü nitelik bakımından eşit olan, benzer olan

Özdilek: Candan dilenen dilek

Özek: 1. Güç. 2. Çalışkan. 3. Küçük dere. 4. Ağacın, bitkinin özü, içi. Bitki filizi. 5. Bir şeyin ortası. 6. Sel yarıntısı.

Özel: Öz el. l. Yalnız bir kişiye, bir şeye ait ya da ilişkin olan. Devlete değil, kişiye ait olan. 2. Her zaman görülenden, olağandan farklı, dikkate değer

Özen: 1. Bir işin elden geldiğince iyi olması için gösterilen çaba. 2. İçerlek, tam orta, en içeride olan. 3. İlk söz. 4. Bir birine yakın iki dağın arasındaki uzaklık, ara. Dere, ırmak.

Özer: Yiğit, doğru kimse

Özge: 1. Başka, gayrı, diğer. Yabancı, ağyar. 2. İyi, güzel. 3. İki dağ arasındaki dereciklerin birleştiği yer, derenin başlangıcı. 4. Şakacı. 5. Cana yakın, sıcakkanlı. 6. Yürekli, gözü pek.

Özgen: Özü geniş, rahat, sakin kimse

Özgenay: (bkz. Özgenay)

Özger: İyi, güzel kimse

Özgü: 1. Kutsal. 2. Özellikle birine ya da bir şeye ait olan.

Özgüleç: Güler yüzlü, içten gülen kimse

Özgün: Nitelikleri bakımından benzerlerinden ayrı ve üstün olan. Yalnız kendine özgü bir nitelik taşıyan

Özgünay: Özgün ay.

Özgüneş: Güneş gibi parlak ve kapsamlı

Özgür: 1. Kendi kendine hareket etme, davranma karar verme gücü olan. 2. Tutuklu olmayan, hür. Başkasının kölesi olmayan. Bağımsız.

Özgüven: Kendine güvenen

Özil: Gerçek ülke

Özinan: Özden gelen inanç, iman

Özke: Sağlam, sağlıklı. Temiz yürekli

Özlek: 1. Toprağın özlü, verimli yeri. 2. Zaman. 3. Doğa üstü güç, felek.

Özlen: 1. Su kaynağı. Küçük dere. 2. Ağaç kökü. 3. Özlenecek kadar sevilen bir kişi ol.

Özmen: Özlü kimse, özü iyi, sağlam kişilikli

Öznur: Özü ışıklı, aydınlık kimse

Özöz: Gönlü geniş kimse

Özpınar: Öz pınar

Özpulat: (bkz. Özpolat)

Özsan: Adı duyulmuş ünlü

Özsel: Özle ilgili, öze ilişkin

Özselen: Gerçek haber

Özsevi: İçten gelen sevgi

Özsu: Bitki ve hayvan dokularında bulunan sıvılara verilen ad

Öztuna: (bkz. Tuna)

Özüm: Kardeş gibi tutulup sevilen

Özün: 1. Hakkıyla kazanılmış ün. 2. Şiir.

Özveri: Bir amaç ya da kişi için kendi yararlarından vazgeçme, fedakarlık

Özyay: Yay gibi çevik ve atılgan yapılı

Özyurt: Anavatan, anayurt

Özyuva: Ata evi, dönülecek asıl yer

Yorumlar

Bir Cevap Yazın