C ile başlayan erkek isimleri

Cabbar: (bkz. Cebbar)

Cabgu: 1. Efendi, 2. Bey. 3. İleri gelen, saygın kimse.

Cahiz: 1. Gözü pek, yürekli, cesur kimse. 2. Patlak gözlü. Daha çok lakap olarak kullanılmıştır. – Cahiz b. Ebu Osman, Basra Mutezile kelamcılarının ileri gelenlerinden. Bir köle olduğu halde ilimde ilerlemiş ve devrinin ünlü simalarından olmuştur.

Calib: Çekici, celbedici, cazib

Calp: Güçlü, kuvvetli, gayretli

Can: 1. Can, ruh. Hayat. 2. Güç, kuvvet, hayatiyet, dirilik. 3. Gönül, yakın dost, çok sevilen arkadaş. 4. Mevlevi ve Bektaşi tarikatlarında dervişlerin birbirlerine hitabı. 5. Kişi, fert. 6. Sevgili.

Canalp: Özünde yiğitlik, güçlülük olan kimse. Cana yakın yiğit

Canaydın: Özü temiz, aydınlık ruhlu kimse

Canaydın: Özü temiz, aydınlık ruhlu kimse

Canberk: Güçlü, sağlam kimse

Canbey: Canım gibi sevgili

Candaner: İçten, samimi, dost kimse

Candeğer: Uğrunda can verilecek kadar güzel, değerli, sevilen

Candemir: Özü güçlü, demir gibi sağlam kişilikli

Candoğan: Cana doğan

Candost: Gercek arkadaş ve dostluk

Caner: Delikanlı, genç, dinamik. – Can ve er kelimelerinden birleşik isim

Canfer: 1. Aydın bilgili. 2. Güçlü saygın.

Cangiray: (bkz. Giray)

Cangün: Doğduğu gün çok sevinilen kimse

Cangür: Canlı, neşeli kimse

Cankan: Soyu temiz, asil kimse

Cankat: Yaşamına can ekle, sevinçle dolu

Cankut: 1. Kişinin mutluluğu talihi, şansı, uğuru. 2. Mutlu talihli kimse.

Canol: Canım ol, can gibi içten ol

Cansal: (bkz. Can). -Can ve sal kelimelerinden birleşik isim

Cansoy: Asil, soylu, cana yakın

Cantekin: Tek can, eşsiz can

Cantez: Tez canlı, aceleci

Cantürk: İyi hasletlere sahip Türk

Canver: Canlı, haşere

Cavid: Baki, daimi, ebedi

Cavit: (bkz. Cavid)

Cazim: 1. Kesin. 2. Kesin kararlı. Cazim Mehmed: Türk şair (1725).

Cebbar: 1. Cebreden, zorlayıcı. 2. Kuvvet, kudret sahibi Allah, Allahın isimlerinden. 3. Becerikli. 4. Gökyüzünün güneyinde bulunan bir yıldız kümesi.

Cebel: 1. Dağ. 2. Tarıma elverişsiz arazi.

Cebir: 1. Zorlamak. 2. Düzeltme, onarma. 3. Kırık veya çıkık bir kemiği yerleştirip sarmak.

Cebrail: 1. Peygamberlere vahiy getiren dört büyük melekten biri. 2. Cibril, İbranice Allahın kulu. 3. Az çok zorla olgunlaştırmak. Cebrail b. Ömer. Batı Karahanlı hükümdar (1099-1102).

Cedis: Arabistanın yerli kabilelerinden birinin adı

Cehdi: Uğraşan, çalışan. Çaba ve gayret gösteren

Cehid: Çalışma, çabalama, uğraşma. – Türk dil kuralı açısından “d/t” olarak kullanılır

Celadet: 1. Gözüpeklik. 2. Yiğitlik. 3. Kahramanlık.

Celaleddin: 1. Dini savunan. 2. Dinin ululadığı, övdüğü. Celaleddin Harizmşah: Son Harizm hükümdarı (Öl. 1231). Celaleddin Rumi: Ünlü Türk mutasavvıfı, Mevlana. – Türk dil kuralı açısından “d/t” olarak kullanılmaktadır.

Celalettin: Büyüklük ululuk, hışım

Celasun: 1. Kahraman, cesur, atak, delikanlı, yiğit. 2. Genç sağlıklı, gürbüz.

Celayir: Moğol kavminin bir kolu olup birçok kabileyi bünyesinde toplamıştır. Celayirliler devleti, kendisine İlhanlılar devletini örnek almıştır

Celil: 1. Büyük, ulu. (bkz. Celal). Allah için sıfat olarak kullanılır. 2. Osmanlı devletinde vezir ve müşir rütbelerinde bulunanlara hitapta bu sıfat kullanılırdı. 3. Güzel sanatlarda bir yazı stili.

Cemalettin: Güzellik taşıyan

Cemalleddin: 1. Dinin cemali, parlak yüzü. Daha çok şeref unvanı olarak kullanılmıştır. el-Cevad el-İsfahani tarafından ilk defa kullanılmıştır.

Cemhan: Hükümdarlar hükümdarı,
Büyük İskender’in lakabı
Kemal Tutuksuz

Cemil: 1. Güzel erkek. 2. İyilikle anma. 3. Eskiden okullarda verilen başan kağıdı.

Cenab: “Yan”manasına gelir. Şeref, onur ve büyüklük terimi olarak kullanılır. Hazret, Cenab-ı Hakk, Cenab-ı Halik, Allah. – Dil kuralı açısından “b/p” olarak kullanılmaktadır

Cenap: Manevi büyüklük / Onur

Cengaver: Savaşçı, silahşor. Savaşı seven, savaşkan, dövüşken.

Cengel: Orman

Cenger: (bkz. Cengaver)

Cengizhan: Eski moğollarda moğol hükümdarı.
Cengizhan

Cenk: Harp, savaş, kavga. – İsim olarak kullanılması uygun değildir. Hz. Peygamberin değiştirdiği isimlerden birisi

Cenker: İyi savaşan, savaşçı

Cenkeri: Savaş askeri, savaş için yaratılmış olan. “savaşçı”
Tezcan Savlı

Cenktuğ: Cenk ve tuğ kelimelerinin birleşiminden oluşmuş bir isimdir.
Cem Can

Cerir: İp, halat. Yular anlamında. Sahabeden bu ismi taşıyanlar vardır.

Cerit: 1. Verimsiz çorak yer. 2. Bekar.

Cesim: İri, büyük, kocaman, ulu, mühim

Cesimi: İri, büyük

Cesur: Cesaretli, yürekli, yiğit, gözüpek, atılgan

Cevad: 1. Cömert, eli açık. 2. İhsan eden. – Dil kurumuna uygun olarak “d/t” ye dönüştürülür.

Cevan: Genç, taze, delikanlı. – Cüvan şeklinde kullanılabilir, (bkz. Civan)

Cevdet: 1. İyilik, güzellik. 2. Olgunluk. 3. Büyüklük. 4. Tazelik. 5. Kusursuzluk. Cevdet Paşa: Osmanlı devlet adamı. Tarihçi ve hukukçu (1822-1895).

Cevza: Güneşin Mayıs ayında girdiği ikizler burcu. Ebced

Ceza: Karşılık, mukabil, ivaz.
Seyhan Aksu

Cezmi: 1. Cezm ile ilgili. 2. Kat-i karar ve niyete ait. 3. Kesmek.

Cezri: Kökle ilgili, kökten

Cezzar: Deve kasabı. -Daha çok lakab olarak kullanılır. Cezzar Ahmet Pasa (?-Akka 1804). Osmanlı vezirlerindendir

Cihaner: Dünyaya bedel kişi, yiğit

Cihangir: Dünyaya egemen olan, dünyayı zabteden kimse. Fatih. Osmanlı şehzadelerinin ortak adıdır

Cihanmert: (bkz. Cihaner)

Cihat: Din uğruna savaşmak

Cilasun: Babayiğit, boylu, boslu, delikanlı, gürbüz

Cinuçen: Üstün, galip, zafer kazanmış

Civan: Genç, delikanlı, yakışıklı. – (bkz. Cevan, cuvan)

Civanbaht: Mutlu, şanslı (kimse)

Civanmert: Cömert, eli açık genç, delikanlı

Coşan: Coşku duyan, heyecanlı (kimse)

Coşan: Coşku duyan, heyecanlı (kimse)

Coşar: (bkz. Coşan)

Coşkun: 1. Coşmuş, galeyana gelmiş. 2. Duyarlı, aşın hareketli.

Coşkuner: Coşan kimse

Coşkunsu: Sel, gürültüyle akan su

Cömert: 1. Elinde olanı harcayan, eli açık. 2. Başkalarına yardımdan kaçınmayan.

Cumali: Cuma günü doğan

Cumhur: 1. Halk, ahali. 2. Kalabalık, başıboş kalabalık. 3. Takım, heyet. – Tekke musikisinde koro tarafından okunan ilahi.

Cübeyr: Küçük kahraman, küçük yiğit. Sahabe isimlerindendir

Cüneyd: 1. Küçük asker, askercik. Cüneyd-i Bağdadi: Ünlü mutasavvıf.

Cüneyt: Büyük bir mutasavvuf

 

Canal: 1. Gönül al. Kendini sevdir, sevilen biri ol.

Canay: Ay gibi temiz, saf, parlak kimse

Canel: İçten uzatılan el, dostluk eli

Canib: Ön taraf, cihet. -Türk dil kuralına göre “b/p” olarak kullanılır

Cansen: Sen cansın, sevilensin

Canser: (bkz. Can)

Cansun: (bkz. Cansu)

Celilay: Ulu, yüce ay

Cerib: Hububat için kullanılan bir ölçek

Cesaret: Yüreklilik, korkusuzluk

Cevahir: 1. Cevherler, elmaslar, kıymetli taşlar. 2. Mayalar, özler.

Cevher: 1. Öz, maya. 2. Başlı başına, kendiliğinden olan. 3. Tıynet, cibilliyet, soydan gelen, haslet, tabii istidat. 4. Kıymetli taş. 5. Ebcet hesabında yalnız noktalı harfleri hesaplamaya dayanan tarih düşürme şekli. 6. Kılıç namlusuna yapılan menevişli süs.

Cevval: Koşan, dolaşan, hareket eden, canlı

Cezlan: Mutlu

Cihandide: Dünyayı gezip görmüş

Cihanefruz: Dünyayı parlatan, aydınlatan

 

Yorumlar

Bir Cevap Yazın